امروز رفته بودیم خونه بهروز و با بچه ها درس خوندیم. عصری که داشتم بر می گشتم خونه خیلی هم خسته بودم و داشتم از تو پیاده رو قدم می زدم به سمت خونه که یه دفعه دیدم یه ماشین پراید اومد زد جلوم و نگه داشت. اولش فکر کردم شاید اشنا یا فامیله ولی بعدش که دقت کردم دیدم نه امینه. گفت سوار بشو می رسونمت. منم سریع سوار شدم و کلی گرفتمش بغل و بوسیدمش. خیلی دلم واسش تنگ شده بود. امین از بچه های خوب دوران دبیرستانم بود که خیلی با هم خاطره های خوبی داشتیم. گفت بریم سر راه من یه فیلم بگیرم بعد می رسونمت خونه. تو راه کلی به یاد گذشته ها تعریف کردیم. گفت سال اخر چند تا درسم موند و به خاطر مشکلاتی که داشتم نتونستم دیپلم بگیرم و از همون جا رفتم سربازی و الان هم یک ساله که سربازیم تموم شده و میرم سر کار. کلی واسش صحبت کردم که حتما برو سراغ درست و اون چند تا درسم بخون و دیپلمت رو بگیر و بعد هم برو کنکور شرکت کن. گفت علیرضا امشب دارم میرم کربلا. خیلی خوشحال شدم و گفتم خوش به سعادتت حتما حتما واسم دعا کنی. شماره اش رو گرفتم و قرار شد که وقتی برگشت ببینمش. من رو رسوند و رفت...

امین بچه خیلی خوب و با معرفتی بود. یادمه همیشه زنگ های ورزش من و اون و سروش و سید با هم کری داشتیم و فوتبال ما ۴ نفر هم تو مدرسه نمونه بود. هیچ کدوممون هم زیر بار هیچ حرف زوری نمی رفتیم. دوران دبیرستان همیشه و همه جا هم با هم بودیم. همیشه با هم درس می خوندیم، با هم فوتبال بازی می کردیم، با هم می رفتیم بیلیارد بازی می کردیم. یادش به خیر چه دوران قشنگ و طلایی بود. یادمه سال اخر دبیرستان مدرسه یه مسابقات فوتبال برگزار کرد. هر کلاس یه تیم می داد. بالاخره و بعد از کلنجار رفتن های زیاد ما چهار تامون که هیچ وقت تو فوتبال با هم کنار نمیومدیم و هر کدوممون واسه خودمون یه تیم داشتیم و خیلی هم مغرور بودیم با هم کنار اومدیم و تو یه تیم جمع شدیم و به هم قول دادیم که قهرمان مسابقات مدرسه بشیم. مسابقات که شروع شد ما تیم خیلی خوبی بودیم و همه تیم ها رو بردیم و با ۵ برد رسیدیم به فینال مسابقات مدرسه و در بازی فینال که خیلی بازی سنگینی هم بود همه مدرسه حتی مدیران و معلمامون هم اومده بودن که بازی فینال رو ببینن. یه طرف مدرسه تیم اونا رو تشویق می کردن و یه طرف مدرسه تیم ما رو تشویق می کردن. خیلی خوب بازی کردیم ولی بازی مساوی شد چون تیم حریف هم خیلی خوب بود که تونسته بود تا فینال بیاد. و بازی کشید به ضربات پنالتی. موقع زدن ضربات پنالی یه لحظه بین بچه هایی که تشویق می کردن دعوا شد و مدیرمون هم یه دفعه اون دو تا رو زد و تا جلوی دفتر برد و بقیه بچه ها رو هم فرستاد سر کلاس و با اون اتفاقات پنالتی ها توی سکوت محض و بدون هیچ تشویق کننده ای زده شد. البته همه کلاس ها جمع شده بودن جلوی پنجره کلاسشون و از پشت پنجره پنالتی ها رو تماشا می کردن. اولین ضربه پنالتی رو من گل زدم و تیم حریف هم گل زدن و بازی مساوی شد. ولی توی ضربات بعدی همین امین و سروش پنالتی هاشون رو گل نکردن و تیم حریف گل زدن و بازی رو از ما بردن و اول شدن. انگار متحد شدن تو فوتبال به ما نیومده بود. اخه ما تو همه چیز با هم خوب بودیم جز فوتبال و این دفعه هم که با هم متحد شده بودیم و می خواستیم هر طور شده قهرمان بشیم داغ این قهرمانی به دلمون موند. امین امروز همین خاطره رو واسم تعریف کرد و گفت یادته چطوری قهرمانی رو از دست دادیم؟ یاد گذشته ها بخیر که چه دوران قشنگی داشتیم...

یاد یه خاطره دیگه هم افتادم. سوم دبیرستان که بودیم بعد از مدرسه باید وایمیستادیم یه کلاس اضافه و خارج از برنامه مدرسه رو هم می گذروندیم. خیلی هم گشنمون بود. امین گفت من میرم از این نونوایی نزدیک مدرسه نون سنگک می خرم با پنیر و میارم با هم می خوریم. مدرسه که تموم شد نیم ساعتی مونده بود که اون کلاس اضافیمون شروع بشه و امین رفت نون سنگک خریده بود و اورده بود که وارد مدرسه بشه ناظممون که یه ادم خیلی سخت گیر بود دیده بودش و کلی دعواش کرده بود. بیچاره امین با ناراحتی اومد ولی ما که خیلی پر رو تر از این حرفا بودیم قبل کلاس نون و پنیرمون رو خوردیم. خیلی هم مزه داد.

پی نوشت ۱: اگه بهتون سر نمی زنم عذرخواهی می کنم چون امتحانام داره شروع میشه و یه مدتی کمتر میام نت. امتحانام این ترم خیلی سنگین شده و منم یه میان ترم خراب کردم و باید ۲ برابر درس بخونم. ایشالا که امتحانای همگی خوب بشه.

پی نوشت ۲: دیروز چه بارون قشنگ و شاعرانه ای اومد. کلی زیر این بارون قشنگ قدم زدم تا رسیدم شرکت. وقتی رسیدم خیس خیس بودم ولی حس خیلی خوبی داشتم و بهم ارامش داد.